Ik vind het leuk wanneer je een berichtje achterlaat in mijn gastenboek

Mag ik me even voorstellen

 

Ik ben Dinand van Weert en ik ben 3 jaar oud. Mijn moeder beheert deze site voor mij omdat de tekst anders onleesbaar zou zijn voor jullie. Ik kan wel heel goed typen op de computer, maar mijn moeder denkt daar anders over.

 

Ik ben geboren op 4 augustus 2004 in het ziekenhuis in Dordrecht.

Ik heb een grote broer; Marnix waar ik veel ondeugende dingen van leer.

Mijn papa heet Edward en mijn mama heet Danielle.

 

Op maandag ben ik altijd bij oma Jennie, omdat mama dan op haar school werkt (obs Het Palet; www.opa.nl). Op dinsdag is mama ook aam het werk en dan ga ik naar oma Ria en opa Arie, die met pensioen is. Soms werkt mama ook op vrijdag en dan ga ik met Marnix mee naar oppas Linda. Linda heeft een neefje; Owen, die ik erg lief vind en waar ik graag mee speel. Soms komt hij bij Linda spelen als ik er ben en dan hebben we heel veel plezier.

 

Op dinsdag ga ik met oma naar de peutergym. Eerst durfde ik niet veel, maar dat gaat steeds beter. Op woensdag ga ik naar "peuterschool" "Wipwap" met juf Patty en juf Marie-José. Ik stroom niet overvan enthousiasme als ik er ben, maar heb het wel naar mijn zin en "rommel" wat aan op mijn manier. Eerder was Owen er ook altijd en dan was het dikke pret. In september is hij 4 geworden en naar de basisschool gegaan. Sinds die tijd heb ik wel wat meer moeite om te gaan, maar als mama eenmaal weg ik kom ik wel los.

 

Mijn broer Marnix zit op judo en als ik groter ben ga ik ook rudo-en. Wat ik nog niet weet, is dat ik dan eerst mijn diploma moet halen, maar dat vertelt mama me tegen die tijd wel.

 

 

groeten van Dinand (en zijn mama)

 

Naar de basisschool

 

 

Op 4 augustus ben ik 4 jaar geworden. Toen was het nog grote vakantie. Op 1 september mocht ik voor het eerst naar school. Spannend maar ook erg leuk. De eerste 2 weken was ik zo moe, dat ik 's avonds bij het eten niet eens aan tafel kon blijven zitten. Het liefst had ik mijn hoofd op tafel gelegd. Vaak lag ik al om 18.15 uur op bed en sliep meteen.

Nu gaat het al wat beter. Vorige week hadden we herfstvakantie en heb ik lekker bijgetankt.

 

Ik zit in de klas bij Ilse (het dochtertje van tante Pieternel en ome Redmer; vrienden van papa en mama). Dat vind ik erg leuk. Zij soms wat minder misschien, maar als ik straks wat meer gewend ben, zal ik me vast ook met andere kinderen bemoeien.

 

Ik ben al uitgenodigd voor 2 kinderfeestjes, maar dat vind ik nog te eng. Ik ken die moeders toch nog helemaal niet! Ben al wel 1 keer gaan spelen bij Julian en dat ging heel erg goed.

 

Thuis ben ik nu alles aan het tellen en herken ik ineens overal letters op. Zelfs op het pak vanille-vla zag ik in de laatste letters van vanille dat daar bijna de naam van ilse stond. Vond mama toch wel heel erg knap. 

 

Groeten van mama

Avondvierdaagse

 

De afgelopen week heb ik de avondvierdaagse gelopen. Mama en ik deden de 2,5 kilometer en Marnix deed met opa Henk de 5 kilometer.

We liepen met onze wijkvereniging (wvlavendel.punt.nl) en lopen dan ieder jaar voor een goed doel. Dit jaar liepen we voor stichting de Opkikker. De laatste avond waren we allemaal groen en hadden we groene ballonnen. Ik had een kikkercape waardoor ik net een echte kikker was. Toen won ik ook nog de prijs voor wie het mooiste verkleed was.

 

Aan het eind van de avond kreeg ik mijn medaille en daar ben ik heel trots op. Sindsdien heb ik 'm steeds op mijn shirt.

 

Soms was ik wel een beetje moe. Eén keer zat ik bij mama op haar nek, maar toen iemand zei dat ik dan geen medaille kreeg, kon ik meteen weer lopen.

 

De laatste avond stonden opa Arie en oma Ria langs de kant van de weg, samen met nog heel veel meer mensen en mochten wij er tussendoor lopen. Dat was echt cool.

 

 

Marieke, Monika en Monique van onze wijkvereniging héél erg bedankt voor alle leuke verrassingen en ik hoop dat we veel geld ophalen voor de kinderen van de Opkikker. Marnix heeft 20 euro opgehaald en ik 17 euro, dus het beginnetje is er.

 

Dinand.

Dagboek

 

 

Wat een gezellige verjaardag was dat in augustus! En wat een mooie kado 's. Vooral de afgelopen weken nu het wat natter wordt buiten hebben we veel met de klei gespeeld. met name taarten maken is bij Dinand favoriet.

Nu is Marnix weer de nachtjes aan het tellen tot zijn verjaardag.

 

Papa is een dag voor zijn verjaardag gevallen met zijn fiets tijdens een wedstrijd dus vertel ik nu iedereen die het horen wil dat papa een zere voet heeft. Zelf hoef ik daar natuurlijk geen rekening mee te houden, dus loop ik er regelmatig tegenaan. Of ik ga bij papa op schoot zitten op de bank en ja, dan plof je per ongeluk wel eens op zijn been natuurlijk. Het is ook wel handig want als je niet luistert en papa wordt boos zeg je gewoon "je kan me toch niet pakken". En dat is ook nog zo ook. Hij kan alleen weer steeds beter uit de voeten met zijn krukken, dus als hij me te snel wordt pak ik gewoon zo 'n stok af.

 

Pas geleden heeft mama op marktplaats een skelter voor me gekocht. Bijna iedereen in de buurt heeft er één dus dat is natuurlijk erg leuk. Jammer genoeg mag ik alleen nog maar tot het pleintje en nog niet door de hele buurt spelen. Maar dat komt allemaal vanzelf wel. Marnix heeft alvast voor zijn verjaardag een hele grote skelter gekregen en als hij in een heeeele goeie bui is, mag ik op het tweede stoeltje bij hem.

 

Op de peuterspeelzaal gaat ook alles goed. Ik vind het niet echt leuk als mama naar huis gaat, maar ik huil niet. Wel hang ik het eerste half uur wat rond bij de leidsters en als ik dan wat gewend ben, ga ik lekker spelen met de andere kinderen. Sinds Owen op de basisschool zit, heb ik niet echt een vriend meer, maar de andere kinderen zijn ook heel aardig.

Soms komt Owen bij Linda spelen als ik bij haar ben. Dat is wel dikke mik en hebben we veel lol samen.

 

In september moest ik ook weer naar het consultatiebureau, waar de mevrouw vroeg of ik al in 3- of 4-woordzinnen kon praten. Mama moest daar een beetje om lachen en zei dat ze regelmatig een hele discussie met mij aanging en dat zinnen van 6 of 7 woorden geen uitzondering zijn. Natuurlijk moest ik haar ook nog even "voor gek" zetten tijdens het bureau want dat is een afspraak tussen alle kinderen die naar het consultatiebureau gaan.

De mevrouw had wat blokjes waar ik een treintje van moest maken. Dat deed ik braaf en de blokjes bleven even liggen op de tafel. Een tijdje later moest ik wat vormen in een stoof doen, wat natuurlijk in een handomdraai gebeurd was. "Jammer" vond ik, dus pakte ik de blokjes van het treintje. De mevrouw waarschuwde mij, dat die blokjes net niet in de stoof pasten, omdat ze daar niet bij hoorden. Ik legde het blokje toch bij de vierkante vorm en bleef haar aankijken. Een harde klap op het blokje was genoeg om het toch in de stoof te laten verdwijnen. Mama stikte bijna van het lachen, maar de mevrouw verblikte of verbloosde niet.

 

groetjes namens Mama

Dinand